PLUSMINUS Informatie

Het vaststellen van een juiste diagnose en de daarop volgende behandeling is belangrijk. Hulpverleners met specifieke kennis op gebied van de bipolaire aandoening hebben dan de voorkeur. Vaak werken zij in een multidisciplinair behandelteam. Deze teams werken meestal op poliklinieken in de gespecialiseerde GGZ. De bij het Kenniscentrum Bipolaire Stoornissen (KenBiS) aangesloten instellingen voldoen hieraan.

De beschrijvingen van psychiatrische aandoeningen voldoen aan internationale criteria. Deze criteria hebben het onderzoek naar en de communicatie over deze aandoeningen duidelijker en betrouwbaarder gemaakt. Het classificatiesysteem DSM-5 (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders) categoriseert deze aandoeningen, los van persoonsgebonden oorzaken, aanleidingen en omstandigheden.

De beschrijvende diagnose is veel meer op de persoon toegesneden. Zij omvat naast de omschrijving van de klachten en symptomen ook oorzaken, gevolgen, uitlokkende situaties en gebeurtenissen en de samenhang daarvan bij de individuele problematiek. Om tot de diagnose te komen wordt samen met de patiënt, en bij voorkeur ook met naastbetrokkenen, onderzocht wat de aard en het beloop van de huidige klachten en levensproblemen zijn, en wat daar eventueel aan vooraf is gegaan. Ook wordt gekeken naar de resultaten van en ervaringen met eerdere behandelingen. Classificatie en diagnose vullen elkaar dus aan en mogen niet worden verward. Bij diagnostisch onderzoek kan gebruik worden gemaakt van allerlei hulpmiddelen, zoals vragenlijsten en gestructureerde interviews.

Een bipolaire aandoening is soms moeilijk te onderscheiden van een depressieve stoornis, een persoonlijkheidsstoornis of een psychotische stoornis. Er kunnen jaren voorbijgaan tussen de eerste depressieve klachten en het vaststellen van een bipolaire aandoening. Gemiddeld duurt het 8 jaar voordat de juiste diagnose wordt gesteld, maar dat kan ook eerder of later gebeuren.

Multimorbiditeit of comorbiditeit

Mensen met een bipolaire aandoening hebben vaker dan gemiddeld ook één of meer andere stoornissen (multimorbiditeit). Het meest komen voor: angststoornissen, misbruik van alcohol of drugs, ADHD, eetstoornissen en persoonlijkheidsstoornissen. Multimorbiditeit kan behalve psychisch ook lichamelijk (somatisch) zijn.

Comorbiditeit is het bestaan van één of meer (chronische) aandoeningen naast de zogenoemde indexziekte/hoofddiagnose waar de meeste aandacht naar uitgaat. Indien er geen indexziekte/hoofddiagnose wordt onderscheiden, en er wel sprake is van meerdere chronische aandoeningen, spreekt men van multimorbiditeit.